ด้วยรักและอาลัย
ยิ่งกว่ามืดมิดคือบอดใบ้
ยิ่งกว่าหนาวกายคือหนาวใจ
ยิ่งกว่าห่างเหินคือร้างรา
ยิ่งกว่าเหงาคือคิดถึง
ยิ่งกว่าร่ำไห้คือโศกเศร้า
ยิ่งกว่าอดีตคือลืมอดีตไม่ลง
ยิ่งกว่าเลือดคือบาดแผล
ยิ่งกว่าใกล้ตายคือความตาย
ยิ่งกว่าสิ้นกายคือสิ้นใจ
ยิ่งกว่าสิ้นใจคือสิ้นเธอ
ผมรู้ว่าผมจะไม่มีวันได้พบเธออีก
ผมไม่เสียใจ
เพราะเธอคือรอยยิ้มในวันที่ผมร้องไห้
เธอคือความรักที่ผมมอบให้กับโลกนี้
เธอคือส่วนหนึ่งของผม
เสมอมาและตลอดไป
(เขียน ๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐, วันครบรอบหนึ่งปี)
ยิ่งกว่าหนาวกายคือหนาวใจ
ยิ่งกว่าห่างเหินคือร้างรา
ยิ่งกว่าเหงาคือคิดถึง
ยิ่งกว่าร่ำไห้คือโศกเศร้า
ยิ่งกว่าอดีตคือลืมอดีตไม่ลง
ยิ่งกว่าเลือดคือบาดแผล
ยิ่งกว่าใกล้ตายคือความตาย
ยิ่งกว่าสิ้นกายคือสิ้นใจ
ยิ่งกว่าสิ้นใจคือสิ้นเธอ
ผมรู้ว่าผมจะไม่มีวันได้พบเธออีก
ผมไม่เสียใจ
เพราะเธอคือรอยยิ้มในวันที่ผมร้องไห้
เธอคือความรักที่ผมมอบให้กับโลกนี้
เธอคือส่วนหนึ่งของผม
เสมอมาและตลอดไป
(เขียน ๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐, วันครบรอบหนึ่งปี)
3 Comments:
แม้อากาศจะร้อนปานใด อ่านกลอนนี้ทีไรให้ได้หนาวหัวใจทุกที แต่ก็เป็นความรู้สึกที่แฝงไว้ด้วยพลังของจิตใจที่เข้มแข็ง
ขอร่วมไว้อาลัยกับความรักที่แสนบริสุทธิ์นี้
By
Anonymous, at 4:52 AM
ด้วยรักและอาลัย...คงส่งผ่านความรู้สึกไปยัง เธอ คนนั้นได้เป็นอย่างดี จะวันเวลาหรือสิ่งที่มนุษย์ไม่อาจหลีกหนี ก็คงไม่อาจพรากเธอไปจากหัวใจได้
By
Anonymous, at 1:04 AM
Being left with the irreversible memory of the once beloved is not that sad...
secret reader
By
Anonymous, at 2:17 PM
Post a Comment
<< Home