“ที่บ้านผมก็เลี้ยงหมาครับ มันชื่อไอ้ข้าวตัง”

“จริงเหรอค่ะ แล้วเจ้าข้าวตังหน้าตาเค้าเป็นยังไงค่ะ”

ผมคิดในใจ ค่ะ กับ คะ มันออกเสียงเหมือนกันซะที่ไหน

“อ๋อ มันก็เป็นหมาบ้านหน้าตาธรรมดาๆ ครับ”

“เหรอค่ะ มีรูปของเค้ามั้ยค่ะ”

“เดี๋ยวนะครับ ขอหาก่อน” ไม้เอกมหัศจรรย์ยังตามมาหลอกหลอน

“แหม อยากเห็นจังเลยค่ะ”

แล้วไป ‘ค่ะ’ นี้เขียนถูกแล้ว ในที่สุดภาษาไทยก็รอดชีวิต

“เจอแล้วครับ เดี๋ยวส่งให้ดูครับ”

“จริงเหรอค่ะ ขอบคุณค่ะ”

“...” (...พระเจ้าช่วยกล้วยทอด เธอคงไม่รู้จริงๆ)