ค่ำปลายฤดูหนาว โต๊ะกินข้าวริมหน้าต่าง
มื้อค่ำเชื่องช้า ฝืดคอ
ผมนั่งมองเธอ เธอนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง
ผมหมดเรื่องพูด เธอหมดความสนใจ
เธอซ่อนความรู้สึกไว้หลังดวงตาเย็นชา
เธอปิดประตูใจไว้ด้วยขวากหนามแหลม
เธอฝังผมไว้ในความเงียบดำมืดน่าอึดอัด
เปลวไฟจากเทียนไขบนโต๊ะหัวเราะร่า
ไหม้เผาทุกความสุขออกจากทุกความทรงจำ
หรือนี่เป็นคืนสุดท้าย?
อาจจะใช่ อาจจะไม่ใช่
ผมตกหลุมภวังค์
ก้อนหินใหญ่ในถ้ำไม่ขยับไหว
โลกรอบตัวโห่ก้องดังอยู่ในหัว
ผมมองตาที่ไร้ความรู้สึกคู่นั้น
ดวงตาที่ตอนนี้จับจ้องมองโลกนอกหน้าต่าง
เธอกรีดใบมีดคม เลือดแดงไหลท่วมถนน
ผมไม่แยแส
เธอจากหายไป
ผมออกเดิน
ฝนตกพรำ ถนนแฉะ
เธอเดินไปข้างๆ ผม