จะเขียน

7.7.05

ร้านก๋วยเตี๋ยว

ผมตื่นนอนเพราะเสียงร้องของนกกระจอกตัวจิ๋วสิบกว่าตัวที่ถือดีมาเกาะอยู่บนขอบหน้าต่างห้องนอนผมโดยไม่ได้รับเชิญ ดูเหมือนว่าพวกมันจะมีเรื่องให้พูดคุยกันได้ตลอดทั้งเช้า ทุกตัวแข่งกันร้องจิ๊บๆ พร้อมกับกระโดดพลางหันหัวไปมา เสียงร้องอลเวงของนกตัวจิ๋วนับสิบทำให้ผมนอนต่อไม่ได้ ผมบิดขี้เกียจไปมาอยู่บนเตียง เหลือบไปมองดูนาฬิกา สิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว ผมลุกขึ้นจากเตียง ท้องว่างและรู้สึกหิว

ผมล้างหน้าล้างตา แต่งตัวง่ายๆ ลากรองเท้าแตะแล้วออกเดินจากบ้านไปที่ร้านขายก๋วยเตี๋ยว ในเมื่อผมตื่นสายและพลาดอาหารเช้าไปแล้วผมจึงกะว่ามื้อเที่ยงวันนี้ต้องกินให้เยอะหน่อยเพื่อเป็นการชดเชย ไม่ถึงห้านาทีผมก็เดินมาถึงร้านขายก๋วยเตี๋ยว ถึงแม้ว่าร้านขายก๋วยเตี๋ยวร้านนี้จะเป็นร้านเล็กๆ แต่สำหรับผมก๋วยเตี๋ยวที่ร้านนี้อร่อยไม่เป็นรองร้านไหนในแถบนี้ ที่หน้าร้านมีตู้ไม้ที่ถูกประกอบขึ้นอย่างง่ายๆ มีกระจกใสกั้นไว้ข้างหน้าตั้งอยู่ตู้หนึ่ง ในตู้เต็มไปด้วยเส้นก๋วยเตี๋ยวแบบต่างๆ ผักหลายชนิดและลูกชิ้นปลาสีขาวกองอยู่เต็มมุมข้างหนึ่ง ข้างตู้ยังมีถังใบใหญ่ใส่น้ำแช่ถั่วงอกขาวสดไว้ พอเดินเข้าไปในร้านก็จะเห็นโต๊ะวางชิดผนังห้องแคบๆ ทั้งสองข้างรวมได้สิบกว่าโต๊ะ แต่ละโต๊ะมีที่ให้ลูกค้านั่งได้สี่ห้าคน โต๊ะเป็นโต๊ะไม้แต่ว่าหุ้มผิวโต๊ะด้วยสแตนเลสแบบที่นิยมใช้กันตามร้านก๋วยเตี๋ยวละแวกนี้ บนโต๊ะมีเครื่องปรุงสำหรับก๋วยเตี๋ยว มีแก้วใบโตที่มีตะเกียบไม้ใส่อยู่เต็ม มีกล่องใส่ช้อน มีกล่องพลาสติกที่ใช่ใส่กระดาษเช็ดปาก บนกล่องมีตัวเลขสีแดงตัวโตที่คงจะเป็นหมายเลขโต๊ะในร้าน บนเพดานมีพัดลมไฟฟ้าตัวโตที่คงถูกเปิดใช้งานทั้งวันตั้งแต่เช้ายันเย็น ที่ท้ายร้านมีโทรทัศน์เครื่องหนึ่งถูกเปิดทิ้งไว้ ผมไม่เห็นว่ามีใครนั่งดู

ตั้งแต่สายจรดบ่ายจะมีลูกค้าแน่นเต็มร้านเสมอ ยังไม่นับลูกค้าที่มาซื้อก๋วยเตี๋ยวเพื่อนำกลับไปกินที่บ้าน ดูจากรูปร่างหน้าตาคนทำก๋วยเตี๋ยวคงจะเป็นคนเชื้อสายจีน มีลูกมือช่วยทำอีกสามคน ในเวลาหนึ่งนาทีพวกเขาสามารถทำก๋วยเตี๋ยวได้กว่าสี่ชาม คนทำก๋วยเตี๋ยวจะเคลื่อนไหวคล่องแคล่วรวดเร็ว หยิบเส้นก๋วยเตี๋ยวไปลวกในหม้อน้ำใบใหญ่ที่ถูกต้มให้เดือดปุดๆ ด้วยฟืนไม้ สักพักก็หยิบเครื่องปรุงต่างๆ ใส่ตามกันลงไปจากนั้นจึงโยนก๋วยเตี๋ยวลงในชามอย่างว่องไวแม่นยำ พวกลูกมือก็จะคอยเพิ่มเครื่องปรุงต่างๆ ตามที่ลูกค้าสั่งเอาไว้ ท่าทางพวกเขาจะยุ่งกันมากแต่ก็ทำงานเข้ากันได้อย่างน่าประหลาดใจ ยิ่งดูก็ยิ่งเพลิน

วันนี้คนแน่นตามเคย บ้างก็มาคนเดียว บ้างก็มากันเป็นกลุ่ม ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นคนที่ทำงานในสำนักงานละแวกนี้ บางกลุ่มก็พูดคุยกันสนุกสนาน บางกลุ่มก็รีบร้อนกินให้เสร็จโดยเร็ว ลูกค้าส่วนใหญ่มาแล้วก็ไปในเวลายี่สิบนาที แต่ผมนั่งกินอย่างไม่รีบร้อน วันนี้ผมไม่ต้องไปทำธุระอะไรที่ไหน ความสุขของผมตอนนี้ก็คือการกินก๋วยเตี๋ยวตรงหน้า วันนี้ก๋วยเตี๋ยวอร่อยเหมือนทุกๆวัน ผมสั่งก๋วยเตี๋ยวชามที่สอง ตั้งใจว่าจะค่อยๆ นั่งกินและสังเกตความเป็นไปในร้านอีกสักพัก

ยังไม่ไปหรอก ผมไม่ยอมอิ่มง่ายๆ หรอก