จะเขียน

28.7.04

ในความมืดมิด ต่อหน้ากองเพลิงที่ลุกโชติช่วง

ในความมืดมิด ต่อหน้ากองเพลิงที่ลุกโชติช่วง

เสียงตะโกนดังขึ้น เต็มไปด้วยอารมณ์ ความรุนแรง ปลดปล่อย ยาวนาน เศร้าสร้อย สับสน

เสียงเรียก ขอท้า ขอประกาศท้าทายต่อสิ่งที่มีอำนาจ ต่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ต่อสิ่งที่ก่อให้เกิดความรักในหมู่มวลมนุษย์

ทำไมถึงมีแต่ความรักเต็มไปทุกที่ ในทุกความคิด ทุกเหตุผล ทุกจุดมุ่งหมายปลายทาง ความรักเกลื่อนกลาดอยู่ตามสนามหญ้านั่น ความรักที่ถูกทอดทิ้ง ความรักที่สมหวัง ความรักที่ผิดหวัง ความรักนำความเจ็บปวดมาให้ มีแต่คนถามเรื่องความรัก

มีคนที่ถูกรัก มีคนที่เรารัก มีคนที่รักเรา

มีคนที่หมกมุ่นอยู่แต่กับความรัก มีคนที่ไม่ใส่ใจในความรัก มีคนที่รักเป็น มีคนที่รักไม่เป็น มีความรักที่ไม่มีที่สิ้นสุด ควมรักที่ขาดหาย ความรักที่กลายเป็นความเคียดแค้น ความรักที่ปล่อยวาง ความรักที่หึงหวง ความรักที่เย็นสบาย สำส่อนกับความรัก มักมากในความรัก มักน้อยในความรัก รักด้วยการให้ รักจากการรับ รักจากความเห็นใจ รักจากสายเลือด รักด้วยความเอ็นดู หมดรักตนเอง รักผู้อื่น รักอย่างบริสุทธิ์ใจ รักที่แฝงจุดประสงค์ร้าย รักจอมปลอม รักที่หวาดระแวง

ดวงตาแดงวาวที่ดูมีอำนาจ มีพลัง ซ่อนเงียบอยู่เบื้องหลังม่านความมืด ไม่แสดงอาการตอบรับต่อเสียงตะโกนนั้น

ขอท้า จงเกิดขึ้น จงสร้างความรักที่ว่ายิ่งใหญ่นักหนา สร้างไฟราคะที่จะลุกโหมให้ดวงใจมอดไหม้ สร้างแรงปรารถนาที่จะทำให้เกิดทั้งทุกข์และสุข สร้างแรงบันดาลใจที่จะชักนำอำนาจทำลายล้างและพลังการสร้างสรรค์อันยิ่งใหญ่ ถ้ามีจริง ก็จงเกิดขึ้นเดี๋ยวนี้ ขอประกาศท้าทาย เรียกร้องเย้ยหยันอยู่นี่ ถ้ายังแอบซ่อนอยู่ก็จงออกมา

ตาแดงคู่นั้นเหมือนจะลุกโชนแดงเข้มขึ้นดังเปลวเพลิง แต่กลับเจือซีด มืดหายไปด้วยคำขอนั่นเอง

กองไฟยังคงลุกโหมอยู่เบื้องหน้า คำพูดยังพรั่งพรูออกไปอย่างไม่ขาดสาย อย่าบ้าคลั่ง อย่าลืมตัว

0 Comments:

Post a Comment

<< Home